چون حبيب نجّار خبر رنج و مشقّت رسولان خدا را از دست مردم « انطاكيه » شنيد به شتاب ، از منزل خود كه در نقطه‌اى دور دست از شهر قرار داشت ، به سوى مردم آمد ، اين انسان فداكار از مؤمنان واقعى بود . وى از درآمد كسب و كار خود قسمتى را براى اهل و عيال و قسمتى را نيز براى دادرسى تهيدستان خرج مىكرد . هنگامى كه با مردم روبرو شد فرياد زد : اى مردم ! از رسولان الهى و انسان‌هاى پاكى كه در برابر اين همه زحمت و رنج ، كمترين پاداشى از شما طلب نمىكنند پيروى كنيد . چگونه مرا به خدايان دروغين دعوت مىكنيد ؟ چرا بايد من خداى آفرينندهء خود را نپرستم ؛ در صورتى كه بازگشت شما به سوى اوست ؟ آيا من به جاى خداى آفريننده ، خدايى را برگزينم كه اگر خداى واقعى بخواهد به من ضربه‌اى بزند ، ( مرا در قيامت ، عذاب دهد يا در دنيا دچار گرفتارى كند ) شفاعت آن خدايان ضررى را از من دفع نكرده و نمىتوانند نجاتم دهند ؟ در اين صورت آيا من از زيانكاران نخواهم بود ؟ اى رسولان الهى ! گواه باشيد ؛ به خداى فرستندهء شما ايمان آوردم . امّا با اين كه مىدانست پيروى از رسولان و دفاع از آنان مشقت زيادى به دنبال دارد ، در عين حال خدا و اهداف الهى را مقدم داشت و در ميدان مبارزه قدم گذاشت و محبوب خود را بر زن و فرزند و مال و جان و همه هستى خود مقدّم داشت . سرانجام بر اثر حمله مردم كه با سنگ و آلات قتاله به او هجوم بردند كشته شد ، سپس جنازه او را به ديوار شهر براى تماشاى مردم آويختند ، خداى بزرگ در سورهء مباركهء « يس » از او تجليل كرده و آن چهرهء پاك را يكى از ستارگان درخشان بهشت معرفى كرده است . آرى ، اين‌گونه مردمان كه در راه حق از همه چيز گذشتند در ادّعاى محبّت راستگوترين مردم بودند و چنان بودند كه محبوب را بر همه ماسوا ترجيح دادند . و به فرمودهء امام صادق عليه السلام : وَدَليلُ الحُبّ إيثارُ